Wij zijn in de Algarve. Je merkt het direct als je in het water springt, het water is vele malen warmer dan langs de Atlantische kust. Het is hier ook warmer. De haven van Lagos, waar we nu liggen is prachtig en tegelijkertijd ook erg duur. De duurste tot nu toe. Voor een nacht moeten we 65 euro afrekenen. Dit soort prijzen zijn we tot nu toe nog niet tegengekomen. We besluiten daarom ook om maar één nacht te blijven. Bij het afrekenen, ziet de havenmeester dat we de ARC (Atlantic Rally For Cruisers) vlag in de mast hebben en laat ons weten dat de eerste nacht  voor ARC deelnemers gratis is. Nou, dat is mooi meegenomen. We bedanken de havenmeester en gaan op weg naar de volgende ankerplaats.

DeSaar

Wij hebben afgesproken met Jurgen en Anouschka van DeSaar. Wij hebben hen ontmoet op de vertrekkersdag in het voorjaar. Zij hebben ongeveer dezelfde plannen als wij en hebben twee dochters (Linde en Yara) van de zelfde leeftijd als Kiki en Noor. Jurgen en Anouschka zijn een maand eerder vertrokken en gingen als een speer richting het zuiden. Wij bleven contact houden maar liepen niet echt op hen in. Tot nu toe. Zij liggen in de baai van Alvor, een leuke plaatsje in de buurt van Portimao. De baai is eigenlijk de monding van een rivier en door het getij valt en groot deel van de baai droog bij laagwater.

De baai van Alvor

We varen de baai in en volgen de betonning. We worden al gewaarschuwd door een Duits zeiljacht dat het ondiep is en op de achtergrond via de marifoon volgt Jurgen ons op zijn plotter. Hij heeft de route die hij gevaren heeft in zijn plotter staan en vergelijkt het met onze koers. We zien een groene ton. Die moeten we aan stuurboord houden.

Mirjam op uitkijk in de baai van Alvor

Mirjam staat al voor de zekerheid voorop om de diepte in te schatten. Op het moment dat Mirjam wil aangeven dat het wel erg ondiep wordt, raken we de bodem en liggen we stil. We hebben een zandbank geraakt. Toch ligt de groene ton nog aan bakboord. Dat klopt niet. We varen langzaam achteruit dezelfde route terug naar het Duitse zeiljacht en krijgen gelukkig contact met Jurgen. Hij geeft aan dat je helemaal aan de andere kant van het water moet zijn en de groene ton moet negeren. Dat doen we en we varen recht naar de rode ton aan de overkant van het water. We moeten tussen de rode ton en de al drooggevallen zandbank varen. Dat is erg krap maar gaat goed. Snel daarna wordt het weer wat dieper en varen we richting DeSaar en gaan in de buurt ook voor anker.

Voor anker bij Alvor

Het is hier prachtig en ogenschijnlijk rustig. ‘s Nachts racen de taxiboten rakelings langs ons en voor de zekerheid monteren we een extra lamp bij de boeg om te voorkomen dat ze tegen ons aan varen.

Zwemmen, suppen en BBQ

De kinderen vermaken zich uitstekend. We hebben de sup opgeblazen en ze peddelen over en weer van Phi naar DeSaar en gaan op het strandje een hut bouwen van de aangespoelde bamboestengels.

Zwemmen met de SUP

Het weer is fantastisch met een lekkere temperatuur van zo’n 30 graden. We realiseren ons dat we vanaf mei alleen maar zon en mooi weer hebben gehad terwijl het in Nederland al koud begint te worden.
We besluiten spontaan met drie gezinnen (Phi, DeSaar en een Deens gezin) te gaan BBQ’n op het strand. Ieder maakt wat eten en salade’s klaar en het is erg gezellig. Het is trouwens leuk om te zien hoe makkelijk de meisjes met kinderen uit andere landen in contact komen en hoe makkelijk ze in het Engels met elkaar communiceren

BBQ op het strand bij Alvor

Aïda, Yara, Kiki, Noor, Linde

De woordenschat van Kiki en Noor groeit met de dag. Het wordt snel donker hier in het zuiden van Europa en op de tast pakken we alle spullen weer in en varen naar de boot toe.

 

Safari

De volgende dag gaan we met de twee dinghy’s de baai verkennen en varen de rivier stroomopwaarts op tot we bij een lage spoorbrug komen. Sommige plekken zijn zo ondiep of begroeid dat de motor vastloopt en we een stuk moeten roeien.

Kiki en Yara

Er is hier niet zoveel te zien dus gaan we terug naar het begin van de baai en trekken de dinghy’s op het strand en gaan heerlijk zwemmen. Het water is echt warm hier.

Noor en Linde

In de middag varen we naar het dorpje toe en slenteren we door de straten. Bij de haven zijn leuke visrestaurantjes en als je de straat omhoog loopt is een pizzeria. Daar gaan we met de twee gezinnen eten. We zitten buiten op het dakterras met uitzicht over de baai. Morgen gaan we voor anker bij Lagos en gaan dan de grotten langs de kust bekijken.

Grotten bij Lagos

De grotten van Ponta da Piedade zijn prachtig. Het bestaat uit grillige rotsformaties met diepe grotten waar de zee diepe inhammen heeft gemaakt waar je met de dinghy naar binnen kunt varen. Je ziet dan een pracht aan kleuren met helder blauw water.

De grotten van Ponta da Piedade bij Lagos

Het lijkt wel een sprookje. Helaas is het er wel erg druk met allerlei toeristenbootjes dus echt genieten van de rust en de prachtige kleuren is er niet echt bij. We varen weer terug naar de boot die voor anker ligt vlak voor Lagos. We liggen vol in de swell en de boot slingert de hele nacht heen en weer.

Slapen doe je dan niet echt en iedereen heeft last van de deining. We besluiten daarom in de ochtend weer terug te gaan naar Alvor waar het veel rustiger is.

Anker los!

Nieuwe ankerplek bij Alvor

We gaan weer voor anker iets verder bij de kant want ons oude plekje is al bezet. We liggen vlak langs de rand van de zandbank maar het is goed te doen. We krijgen iets meer handigheid in het ankeren. De kinderen hebben school en ‘s middags gaan ze zwemmen en suppen. Aan het eind van de middag komt een boot uit IJsland steeds dichter bij ons tot ze naast ons liggen. We laten ze weten dat hun anker krabt. Ze halen het anker op en gaan verderop in de baai opnieuw voor anker. De rust keert terug tot we realiseren dat er meer boten aan het krabben zijn. Dan pas realiseren we ons dat wij het zijn waar het anker krabt. Ik start de motor en die maakt een raar geluid. Direct motor uit want er zit waarschijnlijk een lijn in de schroef. Dat blijkt ook zo te zijn. We zijn door de stroming en de wind over ons eigen anker gedreven en de tippinglijn (dat is een lijn aan de achterkant van het anker om hem omhoog te kunnen halen als het anker bijvoorbeeld achter een steen vastzit). Doordat de tippinglijn in de schroef zat, trok die het anker met zich mee en daardoor gingen we krabben. Met de dinghy probeer ik de boot op zijn plaats te houden. Door de stroming drijven we richting andere boten en door de wind worden we richting de zandplaat geduwd. We raken de grond al en het is afnemend water dus dan komen we niet meer los. Jurgen en onze buren die toevallig langs komen varen duwen de boot richting dieper water. Jurgen bedenkt zich geen moment en duikt het water in en haalt de lijn uit de schroef. Gelukkig kan ik weer varen en gaan we opnieuw voor anker. Gelukkig liep dit mede door alle hulp goed af en gelukkig zaten we op de boot toen het gebeurde. Door deze actie hebben we wel weer een deuk in ons zelfvertrouwen gekregen met ankeren. Ankeren is nog niet echt ons ding…